کت سنگین بر دوش
در کولاک ظلمات شب
درِ خانهای باز شد
و از شرارهی نور
بزرگمردی پدیدار شد، تنها
عازم به راه.
روستاها سپری شدند
کشورها پشت سر نهاده شدند
قارهها گذشتند
دریاها فتح شدند
شبها تاریک
روزها غمناک
و مرد
خیرهسرانه
همچنان به سوی غرب فرانکوفن راه میسپارد.
در خلوت گوشهها
در شلوغیی انبوه
مردمان
چشم به انتظار نشستهاند
و بیوقفه میپرسند
آرام، زیر لب – اینجا
بلند، به فریاد – آنجا
«مشدی کی خواهد آمد؟»
تکراری است، صدها بار در همین چند روز شنیدهاید یا که خواندهاید، اما باز هم بخوانید: سال نو شاد و سلامت.
برای همهی خوانندگانام و البته دوستانام (با تعریف تعمیمیافتهی دوستی) -چه اینجا را بخوانند و چه نخوانند- سال خوبی را آرزو میکنم. سال پیش خوبیهایی داشت و بدیهایی. امسال نیز چنان خواهد بود. امید دارم دینامیک ترکیب خودم و محیط به گونهای باشد که خوبیهای پیش رو بسیار بیشتر باشد. برای شما نیز چنین باشد!
[چند پاراگراف پس از این از جنس خاطرات است. حوصله دارید، بخوانید.]
از جمعه/شنبهی هفتهی پیش تا دیروز هوای اینجا بسیار گرم شده بود. روزها به حدود ۲۴ درجه هم میرسید و مردم هم پس از زمستانای نسبتا طولانی (و البته نه به حد ادمونتون) شاد و شنگول اندکلباسهای تابستانیشان را پوشیده بودند و فضای شهر را بهاری و حتی بلکه تابستانی کرده بودند. با این وجود من حس سال نو نداشتم و هنوز هم ندارم. یعنی حس نمیکنم الان همان نقطهی عطف سالانه است و فرداها به مراتب متفاوت با دیروزها خواهد بود.
تا دمادم لحظهی تحویل سال مشغول کار بودم. به طور دقیقتر، تا پانزده دقیقه پیش از تحویل سال در دانشگاه بودم و حدود دو دقیقه پیش از آن وارد خانه شدم (که میشود حدود ۱:۱۳ بامداد). با تشکر [احتمالی] از چند جوان جاهل که نمیدانم کدام جعبهی تقسیم را تقریبا جلوی من زدند و منفجر کردند، اینترنت خانه هم در همان یک دقیقه مانده به تحویل سال قطع شد (از واژهی «احتمال» استفاده کردم چون از رابطهی علی مطمئن نیستم. و البته نه اینکه منظورم این باشد که ممکن است قطعشدن اینترنت باعث شده باشد چند جوان بیایند و چیزی را منفجر کنند. ممکن است این دو رخداد به طور مستقل از هم پیش آمده باشند. اما ترجیح میدهم تقصیر را به گردن چند جوان جاهل بیاندازم).
روز سال نو هم البته وضع بهتر نبود. یعنی اگر قرار بود وضع بهتر باشد که اصولا شب پیشاش آنقدر کار نمیکردم. ماجرا این بود که قرار بود در گروهمان سخنرانیای کنم و ملت را چیزکی یاد بدهم. در زمانبندی و غیرهاش حساب سال نو را نکرده بودم (زمانبندیاش این چنین بود: پنج هفته فلان، یک هفته تعطیل، دو هفته بهمان، بعد سه هفته برای تو جناب سولوژن و جمع این چند عدد میشد نوروز). در نتیجه صبح نوروز نیز به آمادهشدن گذشت و پس از آن نیز به ارایه – که البته ارایهی خوبی بود و از آن نسبتا راضیام. برای آدمهای کنجکاو، موضوع سخنرانی Prediction with Expert Advice بود.
پس از آن هم در نبود هیچ برنامهی بهتری رفتم و به خواندن کتاب Learning, Prediction, and Games ادامه دادم. و در همین حین هم اتفاقاتی افتاد که چندان خوشآیندم نبود و نیست اما اینجا گفتن ندارد. کسانی که میدانند ماجرا از چه قرار است مطمئنا نظر مشخص و تفسیر خاص خودشان را دارند که ممکن است با نظر من فرقهایی داشته باشد. اما خلاصهاش اینکه نوروزهای خارجه یکی از زمانهایی است که به آدم یادآوری میکند که در غربت است!
در چکاچک آبها و سیل ظرفها
دستهایات چه تنها میرقصند
من از این گوشهی تاریک بیمحبت
بر میخیزم
و نمنمک تا به زیر سایهی گیسوانات جاری میشوم
و تا تو برگردی
دستهایات را میگیرم
و تو را به تانگوی نگاهها و بوسهها دعوت میکنم.
بعضی از دوستیها آنقدر آرام شکل میگیرند که روزی چشم باز میکنی و میبینی که او سالهای سال است که دوست توست ولی هنوز که هنوز است دست هم را نفشردهاید و نگفتهاید «از آشنایی با شما خوشوقتام». نگفتهایم و میدانم شاید هم هیچوقت یکدیگر را رو در رو نبینیم که بگوییم، اما نه این نه آن مانع از آن نیست که به طور رسمی -و از این جایگاه ضدخاطراتی- نگویم که تولدت مبارک نون عزیز!
پرستو دوکوهکی و [گویا] مرضیه رسولی و سهامالدین بورقانی آزاد شدند. خوشحالشدن از آزادیی کسای که کمینه حقاش آزادی است کمی مضحک مینماید (که حق، حق است، لطف نیست)، اما در سرزمین ظلم همین نیز گویا غنیمت است. صمیمانه از آزادیتان خوشحالام. امیدوارم دادگاههایی که در پیش خواهند آمد نیز به خیر بگذرند.
خبر خوب دیگر، اسکار فیلم جدایی نادر از سیمین و تیم اصغر فرهادی بود. من هنوز نتوانستهام فیلم را ببینم، در نتیجه واقعا نمیدانم آیا فیلم را دوست بدارم یا نه؛ اما همینکه فیلمای از ایران آن بالا رفت خوشحالکننده است. اما دوچندانکنندهی خوشحالیْ پیام هوشمندانه، انساندوستانه، صلحجویانه و فرهنگمدارِ اصغر فرهادی بود که در این چند ماه از این مراسم جایزه به آن مراسم جایزه میرود و رستموار یکتنه جور ذهن عیباندیش سیاستمدارانمان را میکشد. دست شما و تیمات درد نکند آقای فرهادی!
متن سخنرانیی او را و همچنین فیلم سخنرانیی پذیرش اسکارش را در زیر میآورم:
At this time, many Iranians all over the world are watching us and I imagine them to be very happy. They are happy not just because of an important award or a film or filmmaker, but because at the time when talk of war, intimidation, and aggression is exchanged between politicians, the name of their country Iran is spoken here through her glorious culture, a rich and ancient culture that has been hidden under the heavy dust of politics. I proudly offer this award to the people of my country, a people who respect all cultures and civilizations and despise hostility and resentment.
شعار هفته: فرهادی رستم است، فالشنیوز … … است!
آیا میدانید حکم اجرای سعید ملکپور به دایره اجرای احکام رفته است؟ به قول دوستای، از این کافکاییتر نمیشود. پیشتر نظرم را مفصل نوشته بودم. اگر دلتان خواست بروید و بخوانید. و باز اگر دلتان خواست کاری بکنید. مثلا نامهای بفرستید. والسلام!
در حدیث آمده است که «پروردگار متعال بهشتیانی را که در این دنیا پنگلیشنویس بودهاند حوریانی پاداش دهد با پوستای از کاغذ سمباده».
همچنین پرسیده شد که حکم نسوان چیست که بیشتر ایشان از حوری بینیازند. پاسخ آمد که هان آگاه باشید که «غلمانهای پنگلیشنویسان ته ریش دو روزه دارند».
تکمیلی: این دو نوشته را نیز بخوانید: Sale No Mobaraak و غلطنویسی هنر نیست!
خطاب این نوشته تویی! احتمالا تاکنون از وضع سعید ملکپور و حکم اعداماش باخبر شدهای. حتی شاید در اینجا یا آنجا این یا آن تومار اعتراض را هم امضا کرده باشی. میخواهم دعوتات کنم تا دوباره به قضیهی ملکپور و دو جنبهاش بیاندیشی: جنبه انسانی و جنبهی اجتماعی.
دربارهی جنبهی انسانیاش چیز خاصای ندارم بگویم جز اینکه تو هم شاید چون خیلی از ما مخالف اعدام باشی و از آن مهمتر چون هر انسان آزادهای مخالف بیعدالتی. شواهدی وجود دارد که در قضیهی ملکپور، شکنجهها رخ داده و قضاوت ناعادلانه بوده. این قضیه مهم است، باید به آن اندیشید و از ظلمای که به انسانای میشود هراسید. اما فعلا نمیخواهم بیشتر دربارهاش چیزی بگویم. تو خودت اینها را خوب میدانی.
آنچه برایام مهم است و میخواهم توجهات را به طور خاص به آن جلب کنم، جنبهی اجتماعیی قضیهی ملکپور است. به طور خاص به ردهی اجتماعیی او میاندیشم. او فعال سیاسی نبوده است، روزنامهنگار نبوده و حتی تا جایی که میدانم فعال اجتماعی هم نبوده است. بلکه او دانشجوی فلان دانشگاه خوب ایران بوده، به کشوری خارجی مهاجرت کرده، در آن کشور شروع به فعالیت کاری کرده است و گویا مقیم دایم آنجا هم شده. این توصیف کیست؟ سعید ملکپور؟ بله، ولی نه فقط او. این توصیف بسیاری از ماست. این توصیف خیل عظیم ما ایرانیهاییست که در ایران به دنیا آمدهایم، در زمان جنگ بزرگ شدهایم، سالهای سال درس خواندهایم، شرایط اقتصادی/اجتماعی/علمی را مناسب ندیدهایم و به کشوری دیگر مهاجرت -چه موقت و چه دایم- کردهایم. ایرانیهایی که تصور کردهایم با خارجشدن از ایران و زندگی در کشوری دیگر، سایبان آرامش میزبان تازهمان بر سرمان خواهد بود.
قضیهی سعید ملکپور و اتهام و حکماش پیام مشخصای است از سوی حکومتمان به ایرانیان خارج از کشور که تصور میکنند که اینک مطابق معیارهای شهروند جهان اولی میزیند و از آزادیی بیان و عقیده و پایداریی نسبیی زندگیی اروپایی و امریکایی و کانادایی برخوردارند: زهی خیال باطل!
این پیام میگوید که اگر ما خود را ایرانی میدانیم و سرزدن به سرزمینمان را حق خویش، حکومت جمهوری اسلامی نیز «شرعا و قانونا» بر مال و جان ما حق دارد. و این حکومت همیشه میتواند دلیلای «محکمهپسند» (گیریم استانداردهای عدالتخانهاش خوشآیندمان نباشد) برای سیاه و تارکردن زندگیمان بیابد. مهم نیست که کارت سبز فلان کشور و پاسپورت بهمان مملکت را داریم یا نداریم. مهم این نیست که تخصص ما میتواند برای کشور ایران بسیار ارزشمند باشد و اگر حتی درصدی چند از ما انگیزهای بیابیم تا به ایران بازگردیم و به شغلهایی مطابق شایستهگیمان مشغول شویم خواهیم توانست حرکت رو به قهقرای فعلی را به پیشرفتای شتابدار تبدیل کنیم. نه، اینها مهم نیستند. در واقع اینها پشماند، کشکاند. مهم بلکه آن است که روزگاری در ایران به دنیا آمدهایم و حکومت رسمیمان جمهوری اسلامی است و پیشرفت از دیدگاه ایشان با آنچه ما تصور میکنیم تفاوتها دارد. آنچه مهم است، سرسپردگی و خشوع در مقابل حاکم حق است. اگر ما چنان نیستیم بهتر است مواظب زبان سرخمان باشیم که سر سبزمان نرود بر باد. (+)
خلاصه قضیهی سعید ملکپور یک چنین قضیهایست. واکنش ما به این قضیه مشخص میکند که آیا وضع ما به مرحلهی آخر این شعر مارتین نیمولر (Martin Niemöller) آلمانی میکشد یا خیر (*).
«ابتدا به سراغ کمونیستها رفتند؛ و من چیزی نگفتم چون کمونیست نبودم.
سپس به سراغ یهودیان رفتند؛ و من چیزی نگفتم چون من که یهودی نبودم.
سپس به سراغ سندیکاها رفتند؛ و من چیزی نگفتم چون هیچگاه عضو سندیکایی نبودم.
سپس به سراغ روزنامهنگاران رفتند؛ و من چیزی نگفتم چون روزنامهنگار نبودم.
سپس به سراغ دانشجویان رفتند؛ و من چیزی نگفتم چون من که دیگر دانشجو نبودم.
آنگاه به سراغ من آمدند؛ و هیچکسای باقی نمانده بود که چیزی بگوید.»
دقت میکنید که تاکنون همهی مراحل «از برای دیگران» این شعر همانگونه که نباید رخ داده است؟
پانوشتها:
(+) و البته طبیعی است که حکومت چنین حقای بر شهرونداناش داشته باشد. اصولا مگر میشود حکومت الهی داشت و چنین حقای بر آن متصور نشد.
(*) این شعر مارتین نیمولر را به اشتباه به برتولت برشت نسبت میدهند. در ضمن این شعر از دههی چهل میلادی تاکنون در نسخههای مختلفی بیان شده است که در آنها به گروههای اجتماعیی متفاوتای با ترتیبهای گوناگون اشاره شده است (از جمله: کمونیستها، بیماران لاعلاج، یهودیان، مردمان کشورهایی که توسط نازیها اشغال شدهاند، سندیکاها، سوشیال کمونیستها). به خاطر سیالیت تاریخی این شعر، من به خود اجازهی دستکاری در آن را دادم و دو گروه روزنامهنگاران و دانشجویان را اضافه کردم.
آیا به فنا میرویم؟ آیا دوباره به نبردی تحمیلی حمل میشویم؟ آیا حماسهها خواهیم آفرید یا خفتها خواهیم کشید؟ آیا گشنه میشویم؟ آیا ما عراق خواهیم شد؟ آیا ایشان از رو خواهند رفت؟ یا که ما از رو خواهیم رفت؟ آیا کسای از رو خواهد رفت؟ آیا توافق میکنیم؟ آیا کوتاه میآییم؟ آیا کوتاه میآیند؟ آیا قانع میشوند که ما همانایم که میگوییم؟ یا قانعمان میکنند که ما همانایم که میگویند؟ آیا ما همانایم که رستم بود پهلوان؟ آیا کوروش کبیر کمکمان خواهد کرد؟ آیا اسلام عزیز دستمان را خواهد گرفت؟ آیا نصر من الله و فتح قریب؟ یا که نکند فتح غریب؟ آیا چاه جمکران میجوشد و آقا ظهور خواهد کرد؟ آیا آقا چشم دشمنان را در کف دستشان میگذارد؟ یا که آقا ظهور نکرده، آب از آب چاه تکان نخورده، فتح نه قریب که بعید، و اسلام عزیز و کورش کبیر نه به کفار اهمیت میدهند و نه به سپاه رومیان، ریسپکتیولی، بلکه آنها قانعمان میکنند که کوتاه نیاییم، ما هم کوتاه نخواهیم آمد و در نهایت فنا به ما میرود و ما به فنا. و آیا …
دیدهاید که در قسمتهای تازهی بعضی از سریالها میگویند «آنچه گذشت …»؟
گاهی زندگی و آدمهایاش جوری میشود که به همان سیاق باید گفت «آنچه کشیدیم …» و بعد شروع کرد به تعریف آنچه میکشیم!
پرستو را آزاد کنید! پرستوی عزیزمان را آزاد کنید! پرستویمان را آزاد کنید!
پرستوها را آزاد کنید! پرستویهایمان را به ناحق دستگیر کردهاید، آزادشان کنید!
پرستو آزاد باید باشد!
پرستو را آزاد کنید!
آزادش کنید!
آزاد!
آزاد!
آزاد!
تکمیلی: و مرضیه را! و همهی آنهایی را که به ناحق دستگیر کردهاید. از جان ایران و فرزنداناش چه میخواهید؟ ایران با فرزندان خفه و دست و پا بستهاش – آنگونه که شما بستهاید و خفهکردهاید- برای فرزندان خود شما نیز مادری نخواهد کرد. به سر عقل بیایید و زمین را بایر نکنید.
یا نسخهی اینترنتیاش اینکه اگر در بحثهای اینترنتی شرکت میکنی احتمال این را بده که طرف مقابل از همان استانداردهای فکری/زبانی/گفتمانیی تو پیروی نکند. و البته بر همگان بارها و بارها به شخصه ثابت شده است که برخوردهای غیر چهره به چهرهی آدمها، مخصوصا برخوردهای اینترنتی، میتواند بیادبانه و نامحترمانه باشد. در دنیای مجازی آدمها حاضرند حرفهایی بزنند که جرات بیان حضوریاش را ندارند. شاید دلیل چنین پدیدهای این است که دیدن چهرهی طرف مقابل مکانیزمهای empathy (همحسی؟*) را در مغز فعال میکند که باعث خویشتنداری در گفتار میشود.
چنین تفاوت استانداردهایی صد البته میتواند هم از جانب دیگران بر من باشد و هم از جانب من بر دیگران. کوبیدن و تخطئهی دیگران که البته ساده است و تا حدی بنا به طبیعتْ کار هر روزهمان؛ پس بگذار از خودم بگویم: پیش آمده که نوشتههای اینترنتیی خود را خوانده و ببینم که نسبت به طرف مقابل نه بیادب، اما دستکم نامهربان بودهام. و مطمئنام که موارد بیشتری وجود داشته که چنان کردهام و نفهمیدهام.
آیا باید پشیمان و شرمسار باشم؟ نمیدانم! به نظرم در خیلی از مواقع لازم به چنان سختگیریهایی نبوده است. یعنی یا اصولا محیط غیرجدیتر از این حرفها بوده (مثلا فیسبوک؛ حدس میزنم هدف بیشتر آدمها در فیسبوک گفتمان نیست، بلکه گپ دوستانه است) یا اینکه اصول پایهای افراد آنچنان متفاوت بوده است که بحثکردن با ایشان به آب در هاون کوبیدن میماند و با آداب گفتار خود من تناقض دارد (به طور خاص بند ۱۲ و ۱۳ آن نوشته را ببینید). اما به تازگی نوشتهای خواندم که نظرم را کمی عوض کرد. اگر در کار بحثکردن و دیگران را سر عقلآوردن (دستکم از نظر خودتان) هستید، خواندناش را توصیه میکنم.
به هر حال اگر تاکنون حرفای زدهام که به کسای برخورده است و ناراحتاش کرده، از ناراحتشدناش ناراحتام و پوزش میطلبم (مگر موارد استثنا!). اما اینکه آیا حرفام را پس میگیرم یا خیر، موضوع دیگری است و نیاز به بررسیی مورد به مورد دارد!
(*): همحسی را به جای empathy ترجمه کردهام به این دلیل که ترجمهی مناسب دیگری نمیشناسم. «همدردی» بیشتر به sympathy میآید تا empathy. خوشحالی من از خوشحالیی طرف مقابلام همدردی نیست. آریانپور گویا «یکدلی» ترجمه میکند، اما یکدلی از نظرم این معنا را میدهد که «من و تو یکدل میشویم تا کاری را با هم به سرانجام برسانیم». در empathy، دستکم در معنایی که من میشناسم و بیشتر از روی این کتاب بر میآید، چنین چیزی رخ نمیدهد، بلکه ۱) من میتوانم خود را به جای تو بگذارم و حس و فکر تو را، چه مثبت و چه منفی، درک کنم (در نتیجه بخش زیادی از ماجرا دربارهی Theory of Mind است) و ۲) میتوانم واکنش مناسب به حس تو نشان بدهم.
چند روز پیش شروع کردم به خواندن کتاب «هیس: مائده؟ وصف؟ تجلی؟» از محمدرضا کاتب و پریروز تماماش کردم. کتاب غریبای بود. از چیزهاییاش خوشام آمد و از چیزهاییاش نه، اما در کل به نظرم رمان خیلی خوبی نبود.
ماجرا از زبان افسر پلیسای نقل میشود که گویا روزهای آخر زندگیاش را میگذارند. این افسر «لوطی» گذشتهای دردناک دارد و در طی مسیر با آدمهایی مواجه میشود که او را در مسیر افکارش هدایت میکنند. مثلا یکیای زندانیایست که ادعا میکند زندانیی سیاسی است ولی محکوم به قتل ۱۷ زن است. قتلهایی که ترکیبای از عشق و زجردادناند. و البته زندانی اصولا زیاد زر زر میکند. یا فرد دیگری، کنعان، صاحب مغازهایست که افسر داستان در کودکی آنجا کار میکرده و گویا آزارها دیده است. و حالا او میخواهد از کنعان انتقام بگیرد اما انتقاماش مستقیم نیست. یا فرد دیگر مجید است که تصادفکردهایست با سری لهشده در گوشهی اتوبان. و مجید به طرز خندهداری به زنای ربط پیدا میکند که به کنعان ربط دارد و مهمتر از آن به جناب سرکار ما (رضا؟).
روایت داستان غیرخطی است. فلشبکهای زیادی دارد. داستان در داستان دارد. و پر است از رد پای فرم: وسط داستان تیتر و سر تیتر دارد؛ ذکر این دارد که نویسنده از دیگری کپی بر میدارد؛ بخشهای کپیشده دارد؛ بخشهایی دارد که نویسنده پیشنهاد میکند میتوان خواند یا نخواند؛ تکرار متن دارد و خیلی چیزهای دیگر. بدتر از آن، راوی داستاناش را با شک و تردیدی میگوید و انگار به توی خواننده میگوید «مهم نیست حالا که شخصیت دقیقا کیست، یکی هست دیگه، به حرفاش گوش کن». خب، به من خواننده بر میخورد!
شیوهی روایت داستان صد البته تازه است. اما اینکه آیا هر شیوهی تازهای دوستداشتنی هست یا نه، مسالهی دیگری است. شاید عیب از کمسوادی و کمخواندن من باشد، اما من این شامورتیبازیها را دوست نداشتم. ترجیح میدهم خط داستان تا حد ممکن صاف و ساده باشد. و واجب میدانم که اصل داستان بر قصهگوییاش باشد و نه پیچیدهسازیی -از نظرم- ساختگی.
در کل از تجربهی خواندنام ناراضی نیستم. مدتها بود داستان پارسی نخوانده بودم. داستان هم در کل بد نبود و گیراییاش قابل قبول بود (گرچه به خاطر دلایل توضیح داده شده و البته زبان لوطی-روشنفکرانهی شخصیتها کم پیش نمیآمد میان خواندن به نویسنده ناسزا بگویم). مطمئنام نویسنده موقع نوشتن به خیلی چیزها فکر کرده و سعی کرده رمز و راز این طرف و آن طرف بپراند. چنین چیزی برایام جذاب نبود. شعر حافظ نمیخوانم که دنبال معنای خفیه بگردم. داستان میخوانم. همچنین مطمئنام اگر داستان را بیشتر بخوانم، بهتر از قصه سر در میآورم. اما در کل از خواندن این نوشته ذوقزده نیستم و داستان را به بیشتر آدمها توصیه نخواهم کرد – مگر به کسای که عشق فرمهای تجربی داشته باشد.
نویسندهای که نمینویسد چون پرندهایست که پرواز نمیکند. بنا به تعریف، نه این نویسنده است و نه آن پرنده. اما نویسنده -چه بنویسد و چه ننویسد- در ذهناش رویای خواننده دارد و هم پرنده -چه بپرد و چه نپرد- رویای آسمان.
روزی در زندگیی هر آدمی میآید که صبح از خواب بیدار میشود و میداند قرار است چه باشد: رقاص، مهندس، نویسنده، بازیگر، خواننده، دانشمند، سرباز، پژوهشگر، فروشنده، تاجر، شاعر، جنگلبان، جهانگرد، تنفروش، و یا هزار و یک شغل دیگر. مثلا فرض کنیم نویسنده. یک روز صبح طرف بیدار میشود و شهود قلبی پیدا میکند که نویسنده است. شب که شد با فکر نویسندگی به خواب میرود و رویای نوشتن میبیند و فردایاش باز دوباره نویسنده بیدار میشود و دفتری میگیرد و مینویسد و مینویسد (دو روز) و نمینویسد و نمینویسد (دو هفته) و مینویسد (یک روز) و نمینویسد و نمینویسد و نمینویسد (خدا میداند چقدر). کمی که گذشت (مثلا دو ماه)، نویسنده بخشای از آنچه را نوشته است، بخش کوچکای از آن را، پاکنویس میکند و میدهد به کسای (دوستای، معلمای، یا خوانندهی ناشناسای در وبلاگای مجهولالهویه) تا بخواند و اهمیت نوشتارش را کشف کند. مهم نیست نویسندهی ما چه بازخوردی میگیرد (خواننده اگر صادق باشد باید بگوید عجب نوشتهی مزخرفی بود؛ گرچه میدانید صداقت جزو خصیصههای بارز انسانی نیست)، مهم این است که نویسندهی ما همچنان خود را کسای میداند که روزی قرار است نوشتههایاش توسط من و تو و ما و ایشان، بزرگ و کوچک و پیر و جوان، زن و مرد و سگ و گربه خوانده شود.
درک سوژهی شناسای خودآگاه قلم به دست از نویسندهبودگیی خود هیچ ربطی به ابژهی شغلی روزمرهاش ندارد که نویسندهی ما روزها اصلا کارهی دیگری است و مردمان او را یا خانم مهندس صدا میکنند و یا آقای دلال، و یا که اصلا از نظر دیگران او جهانگرد ناشناسای است که کسای نمیداند از کجا آمده و به کجا میرود. نخیر آقا! اینکه طرف چگونه نان میخورد دخلی ندارد به اینکه آیا نویسنده است یا خیر. ماجرا از قرار دیگری است.
بین آدمهایی که مینویسند و آنهایی که خود را نویسنده میپندارند نیز تفاوتهای بارزی هست. همه مینویسند؛ اصلا کیست که ننویسند. همهمان از کلاس اول دبستان شروع کردهایم به نوشتن. همین الان من دارم مینویسم. شما آقای دکتر – ای خوانندهی متشخص ضدخاطرات! مگر غیر از این است که چند ساعت پیش با خط ناخوانایتان نسخهای نوشتید و جنتامایسینای تجویز کردید به بهانهی شفای عاجل مریض بدحال عفونتدوانده. آقای تاجر! چکای که نوشتید و در این رکود اقتصادی (+ +) دادید دست مهندس زیبارو که برود و آن ساختمان کوفتی را بالاخره تمام کند -و البته ناغافل نماند که چک به زودی برگشت خواهد خورد- نیز از مصادیق بارز نوشتن است. خوانندهی خوشگل ۱۹ سالهام! صفحهای که ساعتای بعد در آن دفتر خاطرات قرمزرنگ پنهانشده زیر انبوه کاغذهای کشوی میز تحریرت سیاه خواهی کرد چیزی نیست جز نتیجهی مستقیم امر نوشتن (و البته نتیجهی غیرمستقیم اینکه امروز پسرک در کلاس درس همهاش مبهوت ماهِ رخ تو بود و تو میدیدی و به روی خودت نمیآوردی ولی حس ترشوشیرین لذت دیدهشدن و شرم نظر افکندهشدن و به قبای چارچوبهای سنتیی خانوادگیات-برخوردن از ساعتها پیش همآغوشات شده است و تو محض خاطر رهایی از این افکار در هم تنیده هم که شده چارهای نمیبینی جز نوشتنشان در دفتر خاطراتات؛ تراپیی خواص برای عشق عوام). اما هیچ کدام از شما خود را نویسنده نمیدانید که روزی بیدار شدید و خواستید نقاش (دکتر ما نقاش امپرسیونیست است؛ نسخهاش «ایمپرشن» علاج بر کاغذ است)، مهندس (تاجر ما در رویا، مهندس ساختمان است و چکهای صادرشدهاش پلان کلیی ساختمان را مشخص میکند)، و یا هنرپیشه (دخترک بازیگری است قابل که مردها به گردش میگردند و او با شور میلا کونیسوار آنها را جذب کرده و با بیتفاوتیای نیکول کیدمنوار ایشان را رد میکند) باشید. میپرسید فرق بین شمایی که مینویسید و نویسنده در چیست؟
[توجه، توجه! آنچه در پیش رو میآید تست نویسندگی است. پیش از شرکتجویی در تست، ابتدا مطمئن باشید در جایی راحت و نرم و گرم نشستهاید. از نوشیدن محرکهایی چون چای و قهوه، کشیدن مخدرهایی چون سیگار و علف، و نوشیدن دپرسانتهایی چون آبجو و شراب و شربتسرفه خودداری کنید. در ضمن همهی حقوق این تست متعلق به سولوژن است و قلمچی و دیگر پدرسوختههای از-آب-گلآلود-ماهیی-با-کَرهْ-سرخشده-بگیر حق ندارند از این تست در قارچهایشان استفاده کنند.]
تست نویسندگی: آیا به هنگامی که مینویسید به خوانندگان ناشناس بیچهرهی غرق در بهتای میاندیشید که نوشتهی شما را میخوانند و غلیان احساساتْ صورتشان را داغ، کف دستهایشان را خیس، شکمشان را بههمزده و در صورت لزوم عضو تناسلیشان را برانگیخته میکند یا اینکه فقط برای جلب توجه خانم دکتر داروساز شیفتهی امضایتان، مهندس زیباروی واماندهی پولتان، و یا جوان خوش بر و بالا و فهیم و هنرشناس و پولداری که روزی خواهد آمد و دفتر خاطراتتان را به او تقدیم میکنید و او میخواند و از عمق وجودتان لذت میبرد مینویسید؟
اگر مخاطبتان تنها یک نفر است یا اینکه اصلا ناموجود است (زبانام لال، حیف آن دوازده سال مدرسهرفتن)، شما مینویسید ولی نویسنده نیستید. اگر مخاطبتان کل عالم است، آن وقت است که نویسندهاید قدر قدرت و همتراز -دستکم در خیال- با همینگوی و شکسپیر و حافظ و گوته و ساراماگو. ما بیناش هم نویسندهای هستید در همان محدودهای که خواب میبینید که نوشتهتان را عرضه میکنید. در ضمن به یاد داشته باشید آن کسای که میگوید «من برای خودم مینویسم و نیازی به خواننده ندارم» یا نویسنده نیست یا چرت میگوید و ادای جوجهروشنفکری میآید. صبر کنید، خودش گوشی دستاش میآید.
تا نوشتهی بعد، عزت زیاد!
امروز صبح که بیدار شدم (و به لطف جتلگ زودتر از معمول از خواب برمیخیزم)، نشستم و فکر کردم که ۲۰۱۱ عجب سالای بود! هم پر بود از اتفاق خوب و هم اتفاق بد. یک جورهایی تلخشیرین بود. یکی دو اتفاق خیلی بد داشت. همچنین در موقعیتهایی قرار گرفتم که نمیخواهم دیگر در آن شرایط باشم. بعضیاش البته دست خودم بود و بعضیاش تا جایی که میفهمم نه. یکی دو اتفاق خیلی خوب هم رخ داد که البته برنامهریزیشده بودند. در ضمن چیزهای تازهای راجع به خودم درک کردم، و البته کشف کردم که خیلی چیزها را هم دربارهی خودم نمیدانم. جزییاتاش شخصیتر از آن است که بخواهم اینجا بنویسم، اما فقط اینکه صبحی نشستم و نوشتمشان. نه همه چیز را، بلکه کلیت سال را. یکی دو پاراگراف برای هر تجربهی مهم. سه چهار صفحهای شد و یکی دو ساعت هم وقت گرفت. اما تجربهی خوبی بود. اگر خارجنشین هستید و یا اینکه سال میلادی برایتان بامعناست، بروید و بنویسید از آنچه بر خودتان گذشت. اگر هم ایراننشیناید و با تقویم خورشیدی میزیید، سه ماه صبر کنید و همین تجربه را به هنگام نوروز انجام دهید. یکی دو روز بعد بنشینید و بنویسید که در سال آینده چه میخواهید بکنید. نگاهای هم به آنچه امروز نوشتهاید بکنید که خیر این دنیا به برنامهریزی برای آینده است و فیدبکگیری از گذشته.
حالا اینها به کنار … ۲۰۱۱ -چه خوب، چه بد و چه مخلوط و چه در هم- به زودی تمام میشود/شده است و میرود پی کارش. سال ۲۰۱۲تان پیشاپیش مبارک!
چند روز پیش به این میاندیشیدیم که چه خصیصههای بدی دارم. بیشتر آدمها در بیشتر مواقع سعی میکنند که از خود با ویژگیهای پسندیدهشان یاد کنند. مثلا میگویند که من باهوش هستم، من خوشگل هستم، من مهربانام، من راستگویام و غیره. و البته دروغگویی و آزارهایی را که به دیگران رساندهاند نیز تا حد ممکن زیرسبیلی در میکنند. در واقع شاید بشود گفت که نیمهی پر لیوان را مینگرند (نمیخواهم بگویم همیشه اینطوری است. خیلی وقتها هم میشود که بعضی ویژگیهای شخصیشان بدجوری توی چشم خودشان میزند و حسابی ذهنشان را مشغول میکند. مثلا اینکه دماغام بزرگ است یا نه! ولی حدس میزنم این ویژگیها خیلی وقتها جزو ویژگیهایی است که شخص جزو «خود» نمیانگاردشان. مثلا ویژگیهای بدنی، جایی خارج از خود من است. من میتوانم زشت باشم یا زیبا، اما به هر حال منام. نمیدانم آیا زیادند کسانای که بر این باور باشند که مثلا ذات بدسرشتای دارند — بیتوجه به اینکه معنای «ذات» دقیقا چیست).
به هر حال داشتم فکر میکردم اگر آدمها بخواهند منفینگرانه فهرستای از ویژگیهای بدشان را ذکر کنند چه خواهد شد و چه چیزهایی خواهند گفت. [نوشتههایی در مورد خودم که طبیعتا سانسور شده است!] نمیگویم بیایید و در کامنتها بنویسید چه ویژگیی بدی دارید اما اگر بنویسید استقبال میکنم! (; اما اگر هم ننویسید، با خودتان کمی فکر کنید و ببینید چه فهرستای میتوانید جور کنید. تجربهی غریبای است و سخت!
پ.ن: هیچگونه مسوولیتای در مورد اثرات مخرب چنین تجربهای قبول نمیکنم. با طناب این بلاگر به چاه نروید!
بنیان اخلاق چه میتواند باشد؟ پاسخها متفاوتاند. بعضیها ممکن است پدیدهای ماورایطبیعی را وارد ماجرا کنند و بنیان اخلاق را برخاستهی آن پدیده بدانند. راه دیگر این است که قوانین اخلاقی را نتیجهی توافقهای انسانها و تغییرات آن در طول سالیان سال بدانیم. و البته میتوان نگاهای تکاملی – چه در سطح بیولوژیک و چه در سطح فرهنگی – نیز به ماجرا داشت. غیر از دیدگاه اولی که به نظرم نامربوط است، دیدگاه توافق اجتماعی و نگاه تکاملی به آن کاملا معقول است.
اما آنچه میخواهم دربارهاش بنویسم کمی تفاوت دارد. میخواهم بپرسم که آیا میشود بر اصول ابتداییای توافق کرد و بر روی آنها قوانین اخلاقی را بنیان نهاد؟ این اصول ثابت نیستند. تغییر میکنند. تکامل مییابند. صحتشان هم پیشین نیست که حرفزدن از صحت اصول اخلاقی -دستکم از دیدگاه تجربی/منطقی- مهمل است (به هیوم میاندیشم). اما اصولای هستند -یا بهتر بگویم، میتوانند باشند- که قضایای استدلالشده از آنها همراستای قوانین فعلیی اخلاقی هستند و خیلی از مردم – نگویم همه – آن نتایج را اخلاقی میدانند. این اصول شکل فشردهی قوانین و باورهای اخلاقیاند. شکل ابسترکت آنهایاند. زبانایاند که قوانین اخلاقی از آن زاده میشود.و به همین خاطر میتوان امید داشت که قابلیت تعمیم به ما میدهند: در شرایطی که پیشتر دربارهشان حرف نمیزدیم یا به آن اصولا فکر نکرده بودیم نیز همچنان توصیهی اخلاقی بکنند (بدیهی است به generalization boundها فکر میکنم).
بگذاریم یکی دو مثال از این دست اصول بزنم:
همهی این مقدمهها را گفتم تا برسم به این نکتهای که در پاراگراف بعدی خواهم آورد.
چند روز پیش به این میاندیشیدم که چه معیارهایی را در تدوین قوانین اخلاقیای که گسترهای بیش از انسانها دارد باید در نظر بگیریم؟ مثلا میدانیم که آزمایشهای پزشکیی خطرناک بر روی انسانها تقبیح شده است (بگذریم که نازیها چنین کردهاند؛ امریکاییهای پس از جنگ جهانیی دوم چنین کردهاند و احتمالا خیلیهای دیگر). با این حال خیلیها مشکل چندانای با آزمایش روی حیوانات ندارند (جدا از گروههای حمایت از حیوانات). و البته میزان موافقت یا مخالفشان بستگی به حیوان دارد. مثلا آزمایش روی موش کاملا قابل قبول است (جز افراد رقیقالقلب که به هر حال دلشان نمیآید خون ببینند). خوک و گربه نیز به همچنین. اما وقتی صحبت از شامپانزه میشود، ماجرا خیلی فرق میکند. همچنان کاسهی سر شامپانزه را باز میکنیم و به مغزش الکترود وصل میکنیم، اما احتمالا چنین کاری را بیملاحظه انجام نمیدهیم. سوال این است که چرا اینگونه است و اصل اخلاقیی پشت همهی اینها چیست؟
به نظرم آمد اصل اخلاقی چنین چیزی است: «پلیدیی آسیبرساندن به موجود رابطهی مستقیم با سطح خودآگاهیی آن موجود دارد.»
در نتیجه در آزمایش پزشکی موش که خودآگاهیی کمتری نسبت به یک آغازین دارد، بیشتر آسیب میبیند و انسان کمتر از پسرعموهای شامپانزهاش!
دو نکتهی دیگر بگویم:
۱) این قانون اخلاقی میتواند به ماشینها نیز تعمیم یابد. سطح خودآگاهیی ماشین (روبات) میزان پلیدیی آسیبرساندن به آن را مشخص میکند. بیشتر ماشینهای فعلی طبق تعریفهای قابل قبول از خودآگاهی، دارای خودآگاهیی صفرند. در نتیجه پلیدیی آسیبرساندن به آنها نه به خاطر آسیب به خود آنها که به خاطر آسیب به دیگران است (من نباید قهوهی داغ روی کامپیوتر دیگری بریزم نه به این دلیل که کامپیوتر رنج میکشد و رنجاش را درک میکند بلکه به این دلیل که صاحب کامپیوتر رنج خواهد کشید).
۲) خودآگاهیی انسانها از دو جنبه ثابت نیست. یک اینکه بعضی آدمها بیشتر از دیگران خودآگاهاند و بعضی کمتر. به طور خاص به تفاوتهای بیولوژیک مغز میاندیشم: مثلا کودکانای که بیکورتکس متولد میشوند؛ یا آسیبدیدههای مغزی؛ و خیلی نمونههای دیگری که حتی جزو بیماری حساب نمیشود و تفاوت آدمها با یکدیگر است. جنبهی دیگر این است که هر شخص واحد در طول زمانهای مختلف نیز خودآگاهیاش کم و زیاد میشود. مثلا وقتی الکل نوشیده است یا از مخدر استفاده کرده، یا زمانای که تازه بیدار شدهْ میزان خودآگاهیاش کم یا زیاد میشود. حال اگر توافق کنیم که اصل اخلاقیی پیشنهادیام قابل قبول است، آن وقت تکلیف اخلاقیمان دربارهی چنین تفاوتهایی چیست؟
شاید پاسخ این باشد که مشکلای در چنین شرایطی پیش نمیآید چون کمینهی خودآگاهیی فرد در بیشتر حالات آنقدر زیاد است که تبعیت از قوانین پایهای اخلاقی را -آنچه در حال حاضر پایهای میدانیم- بر او واجب کند. یا شاید میتوان نوعای متوسط زمانیی میزان خودآگاهیی موجود را به عنوان میزان خودآگاهیاش در نظر گرفت و بر اساس آن قضاوت کرد.
دوشنبه ۱۰ اکتبر ۲۰۱۱ – مصادف با Thanksgiving کانادایی
دیکتاتورها میمیرند! صدام دستگیر و اعدام شد، قذافی نیز کشته شد. هیتلر خودکشی کرد، آیشمن محاکمه و اعدام شد. و آن وقت است که نیشخند مردم باز میشود که «دیکتاتورها میمیرند!» و زیرچشمی به مجسمهی عظیم دیکتاتور منفور خویش مینگرند.
بله، دیکتاتورها میمیرند! اما نکته این است که همه میمیرند. دیکتاتورها استثنا نیستند. شاید گاه مرگشان خشنتر باشد، شاید متوسط عمرشان اندکی کمتر از مردم عادی باشد (قذافی چند سالاش بود؟ صدام چطور؟ هر دو ۶۹ سال! خیلی زیاد نیست، اما خیلی هم کم نیستها!) اما ما عادیون نیز گاه زود میمیریم، گهگاه حتی خیلی زود میمیریم و گاه حتی خشن و خونین میمیریم و آه حتی تاسفبار میمیریم.
نه! مرگ دیکتاتور، سزایاش نیست. چنین تصوری کماهمیتشمردن همهی خونهایی است که او ریخته است. چنان باوری نادیدهگرفتن خودمان است که میمیریم. در قعر چاه، همهی سنگها یکساناند: چه خرده سنگ باشند و چه کلوخ. دلخوشکردن به اینکه همهمان روزی در ته چاه آرام میگیریم خودگولزنی است. فراموشکردن این است که آنچه مهم است، خودِ بازی است که پایانِ بازیْ فرایی ندارد. امید ما نباید مرگ دیکتاتور باشد، نبود دیکتاتوری باید باشد.
نکتهی مهم: هدف این نوشته متهمکردن هیچکس به بیعملی نیست – چه بیعمل باشیم و چه نباشیم. اصولا مخاطب این نوشته مردم لیبیاند و کشورهای دوست و برادر!
شبانگاهان در کنج تنهای سرد و نمور خویش مرگ کودکان افریقایی را مویه میکرد و از خشم استثمار کارخانههای شرکتهای چند ملیتی در چینْ بر موهایاش چنگ میزد. صبحهنگام در دفتر ریاست شرکت گانمور-لیستن زیر نرخهای جدید بهره را امضا میکرد.
به طور خیلی اتفاقی اینها همه با هم رخ میدهند – بدون هیچ برنامهریزیی پیشین:
سوال: آیا زیر باران نباید با سرمایهدار نازکدل خوابید؟
امروز برندگان جایزهی نوبل فیزیک امسال معرفی شدند [*]. دیروز نیز برندگان جایزهی فیزیولوژی و پزشکی. و به زودی هم جوایز دیگر. جایزهی فیزیک به خاطر این کشف مهم در دههی نود بود که کیهان شتابدار گسترش مییابد (اطلاعات بیشتر). جایزهی پزشکی و فیزیولوژی هم به خاطر کارهایی بود که در دههی هفتاد و نود دربارهی سیستم ایمنیی بدن شده بود (یک نفر دههی هفتاد؛ دو نفر دیگر دههی نود). هر دوی این اکتشافات بسیار مهماند. یکیاش دربارهی این است که در چه جهانای میزییم (کتابهای دینی را که به خاطر دارید؟! یادتان است چقدر میگفتند جهانشناسی مهم است؟). برای درک اهمیت دانش نسبت به کارکرد سیستم ایمنی نیز تنها به این بیاندیشید که چه میشود اگر سیستم ایمنیمان درست کار نکند یا اصلا ناموجود باشد؛ و بعد در آن شرایط چه میشود کرد. فعلا این را داشته باشید.
معمولا صبحها توییتر را چک میکنم و بخشای از اخبار دنیا را آنگونه دریافت میکنم. در فهرست افراد/موسساتی که پیگیرشانام خیلیها هستند: فلان روانشناس، بهمان ریاضیدان، صاحب سرشناس کرسیی گسترش علم فلان دانشگاه، نویسندهی معروف داستان، مدیر فلان شرکت، مجلات و بنگاههای خبری/علمی و البته بعضی از دوستانام. در کمال تعجب، از بین چند صد توییتای که از دیشب منتشر شده بود، شاید پنج درصدشان به جوایز نوبل تعلق داشت. و مهمتر از آن، فلان روانشناس معروف، فلان مبلغ علم، بهمان ریاضیدان، نویسندهی سرشناس و البته مدیر فلان شرکت هیچ توییت مربوطی به جوایز نوبل نداشتند (مدیر فلان شرکت نوشته بود که «بهترین اتفاق روز این است که با طلوع آفتاب بلند بشوی». خیر! میلیاردها میلیاردها موجود چند-سلولی از یکی دو میلیارد سال پیش همزمان با طلوع آفتاب وارد فاز فعال متابولیسمشان میشدند و میشوند، اما حدود پانزده سال پیش روزی وجود داشته است که تنها دو سه نفر بیدار شدند و میدانستند کیهان با همهی میلیاردها میلیارد موجود چند-سلولیی سحرخیزش گسترشای شتابدار دارد).
این رفتار را از سر تقصیر تخصصیشدن بیش از حد افراد میبینم. بسیاری از ما آدمها آنقدر در موضوعای تخصصی میشویم که نه تنها گسترهی دانشمان که حتی گسترهی علاقهمان نیز افقای بسیار نزدیک به نوک دماغمان و حومهاش مییابد. و البته چنین نوع رفتاری، رفتاری تطبیقیافته (adaptive) است: گسترهی دانشمان مطابق گسترش شغل/رفتار اجتماعیمان تنظیم شده است. همچنین گسترهی دانشمان نمیتواند خیلی وسیع باشد چون حجم دانش بسیار عظیم است در نتیجه روی موضوعای خاص تمرکز میکنیم. و اگر گسترهی علاقهمان خیلی بزرگتر از گسترهی دانش/فعالیتمان باشد، چیزهایی یاد میگیریم که به کارمان نمیآید و در نتیجه وقتمان را تلف کردهایم و از رقیبانمان عقب میمانیم.
از طرفی اگر گسترهی علاقهمان دقیقا همان گسترهی دانش فعلیمان باشد نیز این خطر وجود دارد که نتوانیم مسایل تازه را حل کنیم. در واقع همیشه گسترهی علاقهمان باید اندکی بزرگتر از گسترهی دانشمان باشد. اینکه آیا این میزان «اندک» دستکم قدردانستن گزارهای راجع به کیهان را شامل بشود یا نه، سوالایست که افراد مختلف پاسخهای گوناگونای به آن میدهند. از نظرم، پاسخای غیر از «بله» به این سوال مادون مغز پیچیدهی بشری است.
[تبلیغ: آدرس توییتری که برای وبلاگ اختصاص دادهام SoloGenBlog است. اگر خوانندهی وبلاگ هستید، دنبالاش کنید. در این آدرس بیشتر به پارسی مینویسم و البته از این پس هم قرار است بیشتر فعال باشد. آدرس دیگر SoloGen است، اما هم اینکه در آن معمولا به انگلیسی پست میکنم و هم آنکه تنها کسانای را پیگیری میکنم که به شخصه میشناسم یا میخواهم بشناسم.]
*: این نوشته را دو روز دیرتر منتشر میکنم. در نتیجه تاریخها را دو روز عقب بکشید.
استیو جابز امروز مرد. از خبرش ناراحت شدم. سالهاست به اسم میشناسماش و شش سالای میشود مشتریی محصولاتاش هستم. در بیشتر مواقع از محصولاتاش خیلی راضی بودهام و هویتام -گیریم بخش کوچکای از آن- به اپل و بنیانگذارش تنیده است.
استیو جابز شخصیتای کاریزماتیک بود. یکی از بهترین سخنرانانای بود که تاکنون دیدهام و یکی دو نکته نیز از او یاد گرفتهام. نمیدانم تاثیر مرگاش چه خواهد بود، اما میترسم نبود زیباییشناسیی اندکی نخبهگرایانه-هیپستروار او باعث کندشدن هر چند موقت پیشرفت آنچه با کامپیوتر و دیگر گجتهای مربوط میتوان انجام داد بشود (با اینکه میدانم نقش او بیشتر یک آیکون بوده است تا طراح یا چیزی مشابه به آن).
آیا سخنگفتن از دوستیی یکسویه معقول است؟ آیا میتوان خود را دوست کسای دانست ولی طرف مقابل تو را دوست خود نشمارد؟
دوستی البته درجات دارد. بعضی دوستیها عمیقترست و بعضیها سطحیتر. در نتیجه دقیقتر آن است که مثلا بپرسیم آیا میتوان خود را دوست نزدیک کسای دانست ولی طرف مقابل تو را دوست نزدیک خود نشمارد؟ (به جایاش تو را فقط دوست دور خود بداند)
پاسخ سوال شاید به این بازگردد که تعریفمان از دوستی چیست. مثلا اگر تعریف را آنقدر گسترش دهیم تا «عشق» نیز نوعای از دوستی به حساب آید، پاسخ این خواهد بود که چنان وضعای البته که ممکن و حتی از آن بالاتر متداول است. اصلا نیمی از ماجراهای عشقی بر همین یکسویهگیی رابطه میچرخد. از طرف دیگر اگر تعریف دوستی را آنقدر محدود کنیم تا به رابطهی همکاری تقلیل یابد، آنگاه یکسویهگیاش جز خطای عقلانی نیست.
من اینک نمیخواهم دوستی را تعریف کنم و بر اساس آن نظری منطقی بدهم. میخواهم بدانم آیا باور عامه نسبت به رابطهی دوستی چنین یکسویهگیای را بر میتابد یا خیر. نظرتان چیست؟
ما ایرانیانی که خود را اندیشهمند، روشنفکر، تحصیلکرده و با مطالعه میدانیم باید بالاخره یک روزی با خودمان خلوت کنیم و بنشینیم سخت فکر کنیم و تصمیم بگیریم که در این سنگریم یا آن سنگر: نمیشود هم طرفدار عقلانیت بود و هم از مزایای سفرهی خرافات بهرهمند شد.
بعضی روزهای تاریک و ابری در این شهر غفلتزده به این نتیجه میرسم حالا که هر چه کردیم آب و نون نشد برامون، کاش دستکم میرفتیم و مطرب شورشیای چون آقامون فرخ سیمابی میشدیم که هم به نان رسید و هم به نام و هم دنیایی را شاد کرد. و البته فردایاش نه، اما پس فردای آن روز هم نظرم بر میگردد و میگویم گور پدر نون و مادر نام و مینشینم سر کارم و علم را سلانه سلانه و بی جیره و مواجب به پیش میبرم.
حالا اینها به کنار، آقامون چند روز پیش شصت و پنج ساله شد.
برای صبحانه به کافهی زیر ساختمانمان میروم. خانم میانسال تپل مپلای به سویام میآید و من به انگلیسی سفارش میدهم. دقیقهای نمیگذرد که سفارشام را به پارسی میشنوم: «احمد! صبحانهی رویال با تخممرغ poached». پنج شش دقیقهی بعد، مرد جوانای میآید و بشقاب صبحانه را روی میز میگذارد و سپس به سوی زن میانسال میرود و شروع میکند به پارسی حرفزدن. چند دقیقهی بعد مرد مسن لاغر اندامی به ایشان ملحق میشود. زن دعوایاش میکند که چرا اینقدر میخورد و مگر تازه هندوانهاش را تمام نکرده. بیست دقیقهی بعد مرد مسن به سویام میآید و به انگلیسی میپرسد آیا غذایام تمام شده است یا نه. میگویم «بله». بشقابام را بر میدارد و میرود. لحظهای بعد باز بر میگردد و باز به انگلیسی میپرسد آیا قهوه مینوشم. میگویم «No». بلند میشوم و میروم تا حسابام را صاف کنم. به سوی خانم میانسال پشت صندوق میروم و میگویم «ممنون از غذا». ازم میپرسد «?Was everything ok». میگویم «yes».
«الون فورتی فایو» را به علاوهی «تو دالر» خوشباش پرداخت میکنم و «گودبای»کنان و «تنکیو»گویان میروم.
به خاطر آدمهای منفعتطلب خودخواه یک هفتهای اینجا روی هوا بود. وبلاگها هم که با خواهش و تمنا از خر شیطان پایین نمیآیند تا اینکه امروز بالاخره چند ساعت خالی کردم و نشستم به پاککردن دودکش قیرآلود ماشین دودیی تکنولوژی الغترونیکی. قصه این بود که سال گذشته و سال گذشتهترش و سال گذشتهترترش آنقدر سرم شلوغ بود که دیگر رمقای برای آپگرید-کردنهای لازم این وبلاگ که چون واکسیناسیون بزرگسالی واجب است ولی اغلب فراموش میشود نمانده بود. حضرات هم سوراخ پیدا کرده بودند و تخم گذاشته بودند و به زاد و ولد مشغول. در فرصت امروز هم وبلاگ را از هوا به زمین کشاندم و هم چند سال خرت و پرت دور ریختم و سر و سامانای به اینجا دادم. از صدقهسر همان آدمهای انشالله بی تخم و ترکه قیافهی اینجا هم عوض شد که ملاحظه میکنید [دو دقیقه آن گودر را ول کن و بیا و ببین که چه خبر است!].
جدا از این هم ملالی نیست جز دوریی شما و کامنتهای محبتآمیزتان. به عمو جان هم سلام برسانید و بگویید بهمانی گفت دم بریده، خوب قسر در رفتی! به زنعمه جان هم بفرمایید که بیشتر مراقب حال خویش باشند و این همه بیمبالاتی نکنند که جلوی در و همسایه آبرو برایمان نماند. جانام برایتان بگوید که گاو مشحسن هم قرار است دوقلو بزاید و اهل شهر چشم به راهاند. به خواهرتان سلام برسانید و بگویید موسیقی بیشتر بشنود که برای بچه خوب است. گفتهاند برای اولاد پسر بیشتر موتزارت گوش کنید و برای اولاد دختر هم باخ. هر قابلهای هم که میداند بتهوون کلا در کار سورپرایز-کردن است و آیرونمیدن هم خوب نیست که دختر را در بزرگسالی «اینکی» و پسر را دودی میکند. به پسرتان هم بگویید نکند از این کارها بلکه برود و از آن کارها بکند که برای خودش بهتر است. البته خودتان که نیک میدانید، بچهها از این گوش میشنوند و از آن گوش در میکنند. اما حالا شما تلاش خودتان را بکنید؛ آمدیم و میخ آهنین بر سنگهای قلابین امروزین هم فرو رفت. در ضمن به خانهی شیشهایتان سنگ نزنید؛ مگر همسایه را شما گرفتهاند؟ به هر حال ما پاپ سولوژنیوس اول که گوشهی خودمان نشستهایم، صلاح ملک خویش را هم خسروان دانند؛ اما از ما گفتنها!
و به حق پنجتن کار میکنه. (:
نیاز به راهنمایی دارم. به تازگی چه کتابهای دوست داشتنیای از نویسندگان فارسیزبان خواندهاید؟ به طور خاص علاقهمند مجموعه داستان یا رمان هستم و همچنین ترجیح میدهم تا کتابهایی را بخوانم که در چند سال اخیر چاپ شده است. اما اگر کتاب غیرداستانی باشد و یا قدیمی ولی خواندنی باشد هم اشکالی ندارد.
فعلا کتابهای زیر را خریدهام:
مردی که گورش گم شد (حافظ خیاوی) – بلبل حلبی (محمد کشاورز) – چهارشنبه دیوانه (الهامه کاغذچی) – باید تو را پیدا کنم (عباس عبدی) – لب بر تیغ (حسین سناپور) – سلام آقای ونسان (رضا خاکینژاد) – دیگر اسمت را عوض نکن (مجید قیصری) – نام ها و نشانهها در دستور زبان فارسی (احمد شاملو – غیرداستانی و البته کمی مشکوک!) – یک نفر برای تاکسیها دست تکان میدهد (علیاصغر حسینیخواه) – تهران در بعد از ظهر (مصطفی مستور – خواندمش. خوب بود) – بسط تجربه نبوی (عبدالکریم سروش – خیلی عقبم؟) – ماه کامل میشود (فریبا وفی) – قسمت دیگران (جعفر مدرس صادقی)
آیا جلادان میدانند که چنان تیشهای به ریشهی خود میزند که به زودی یزید از ایشان خوشنامتر خواهد شد؟ ظلمْ رعب و وحشت میآفریند، مردم را نیز چند گاهای فرمانبردار میکند، اما در نهایت برای ظالم توشهای نخواهد داشت جز رعشهی ستونهای مُلکاش. به خودتان بیایید!