ما روي يک توپ بزرگ زندگي ميکنيم که تا وقتي جلوتر نريم نميتونيم افقهاي ديگه رو ببينيم و البته هيچ موقع انتظار هم ندارم که در افقي اتفاقي بيوفته، جايي که اتفاقي ميتونه بيوفته يک جاييه وسط راه رسيدن به اون افقي که همينجور هرچي جلوتر ميري نو ميشه و شايد روزگاري شبيه سراب به نظر بياد.
ميدوني، هدف هيچ خلباني رسيدن تا آخر همهي باندهاي دنيا نيست. اصلاً کارکرد اين باندها يک چيز ديگهست.
