Anti Memoirs

من در مورد خودم بگويم، من به امضاهاي اينترنتي اعتقاد ندارم. به نظرم سرکاري است. اعتراض بايد علني باشد. اگر جرات‌اش را ندارم علني اعتراض کنم، خودم را با امضاي اينترنتي يک طومار سرگرم نمي‌کنم.
---
۱-همان‌طور که گفتم سکوت بدتر از فریاد در اتاق شخصی است. من این‌طور فکر می‌کنم.
۲-امضاهای اینترنتی به نظر می‌آید مثبت بوده‌اند (با این‌که شاید اثبات‌اش آسان نباشد).
(سولوژن)

به طور کلی يا در واقع مبهم(!) موافق‌ام، ولی نه با جزئيات. اگر کسی درد را بداند و از مشکل مطلع باشد، و نتواند شال و کلاه کند، به نظرم سکوت اگر به‌‌تر از داد و فرياد و اعتراض در اتاق خواب نباشد، چندان بدتر هم نيست. حرف‌ات در صورت‌ای که انتخاب بين "اعتراض در اتاق خواب" و "سکوتِ هم‌راه با نادانی" باشد، مسلماً کاملاً مورد قبول من است.
امضاهای اينترنت‌ای و کلاً محيط مجازی، حتی به نظرم از اين جهت بد، مضر و خطرناک است که توهم "انجام کاری" را برای شخص مربوطه به وجود می‌آورد. به طور مشخص، بسياری کسان که وبلاگ می‌نويسند، دچار اين توهم بودند و هنوز هم يک تعدادشان هستند.
---
من کاملا قبول دارم دایره‌ی گستره‌ی فعالیت‌های اینترنتی محدود است - چه چیزی محدود نیست؟ اما محدود به چه؟ ما ایرانیان به کمک اینترنت نمی‌توانیم انقلاب کنیم، یا نتایج ریاست جمهوری را نیز نمی‌توانیم عوض کنیم، اما شاید کارهای دیگری را بتوانیم بکنیم. یکی از این کارها این است که با سازمان‌هایی که زورشان تا حدی می‌رسد ارتباط داشته باشیم و فکر کنم این‌کار را خوب انجام می‌دهیم و تاثیر هم دارد.
راستی یک چیزی در مورد سکوت ... چرا سکوت هم‌راه با دانایی الزاما به‌تر است؟ به این دلیل که توهم انجام کاری ایجاد نمی‌کنند؟ می‌خواهم بپرسم در ۲۵ سال پس از انقلاب شکوه‌مند که اینترنت چندان مورد استفاده نبود چه فعالیت مفیدی انجام شد؟ به هر حال اکثر آدم‌ها سکوت کرده بودند و خیلی‌های‌شان می‌دانستند مشکل از کجاست (حداقل تا حدودی).
مشکل‌ام این است که گزینه‌ی به‌تر آدم‌های ساکت چیست؟ منتظر کدامین اتفاق‌اند؟
(سولوژن)

اين سيستم جديدت که انتهاي کامنت، جوابيه مي‌نويسي خيلي خوب نيست. آدم قاطي پاتي مي‌کند...

چشم! (: دیگر این شیوه را ادامه نمی‌دهم.

سلام
قبلا ازت یک بار خواسته بودم بازم خواهش می کنم: لطف کن بگو با هم کی و کجا آشنا بودیم. یا اصلا بودیم؟
من انگار حافظه ام از دست رفته !!!

سولوژن جان - برای من اصلا" مهم نیست نفر بعدی در مورد سر به دیوار کوبیدن‌های من چه فکر می‌کند. سر خودم است و انقدر به دیوار می‌کوبم‌اش تا هلاک بشم. به همین سادگی.

اگر هم کاری‌ست خنده دار یا عبث باز انقدر می‌کنم تا هلاک بشم. وقتی کاری رو برای خوش‌آیند و تشویق دیگری نکنی به همان ترتیب مهم هم نیست اگر مزمت بشوی یا مایه‌ی تمسخر. جدا" مهم نیست.

راستی سولوژن جان ممکن است خیلی‌ها فراتر از همین امضا هم بروند هر روزه در زندگی خارج از وب‌لاگ‌شان - تمام ابعاد زندگی یک فرد که در وب‌لاگ‌اش منعکس نمی‌شود - برای من این مهم نیست که کسی فکر کند من با پیژامه پشت کامپیوتر نشسته‌ام می‌خواهم انقلاب کنم، برای من مهم است که بدانم یک قدم، یک قدم بسیار کوچک، در جهتی انسانی و وجدانی برداشته‌ام. این برای‌ام از همه‌ چیز مهم‌تر است، حتی از بچه‌ام. این یک قدم می‌تونه امضای یک طومار باشه، می‌تونه هم‌راهی با یک آدم مریض و سرمازده کنار خیابان باشه یا می‌تونه تلاش برای یافتن سگی باشه که حکایت گم‌شدن‌اش رو شنیدی و از ترس زیر ماشین رفتن‌اش تمام خیابان‌های دور و بر رو با پای برهنه زیر پا گذاشته‌ باشی. این‌ها برای من مهم است.

درود بر هاله! (:

مسئله فقط نتیجه دار بودن اعتراض ها نیست . نفس اعتراض به ستمگری ارزشمند است حتی اگر هیچ امیدی به موفقیت نباشد .از این هم که بگذریم شما خوب نوشته اید . " سکوت بدتر از فریاد در اتاق شخصی است"